Het was 26 december 2020 en Nederland was vol in de lockdown. Via Twitter las ik een blog en ik schoot vol van pure herkenning. Het blog was van iemand van mijn leeftijd, met leuk werk. Ze gaf toe hoe ontzettend eenzaam deze tijd was, en schaamde zich hier niet voor. Mét God, maar zonder makkelijke fix. Dat ze dit durft, dacht ik. En ik voelde me hierdoor verbonden en - gek genoeg - normaal. En ik deelde de link om de woorden zo ook een beetje van mij te maken. Een deel van mijzelf zat namelijk ook vast in dat massieve woord eenzaamheid. Om daarover eerlijk te zijn - alleen al naar mezelf toe - lukte mij slecht in deze tijd.
Log in om dit artikel gratis verder te lezen
Je hebt inmiddels vijf artikelen op onze website gelezen. Om nog meer van onze content te zien, vragen we je om een gratis account te maken.
