Vrijgevigheid in oorlogstijd

31 augustus 2015
  • Door:
    Willem Huizer

Aan de zwarte schoenen van pastor Daniël kleeft stof. Het is hetzelfde stof waarin maanden geleden honderden tentharingen zijn geslagen. De containers, caravans en tenten waar hij langsloopt, vormen samen een vluchtelingenkamp in de tuin van de Chaldeeuws-katholieke kerk in Erbil, Noord-Irak.

Log in om dit artikel gratis verder te lezen

Je hebt inmiddels vijf artikelen op onze website gelezen. Om nog meer van onze content te zien, vragen we je om een gratis account te maken.

Wellicht vind je dit ook interessant

Is het wel terecht om te geloven in de kracht van de lokale kerk?

Is het terecht om te geloven in de kracht van de lokale kerk? En hoe nadrukkelijk moet je dan als kerk aanwezig zijn in …
Lees verder

Zo strijden kerken in Congo voor gelijkwaardigheid tussen man en vrouw

Geweld is in de Democratische Republiek Congo (DRC) helaas aan de orde van de dag en je komt het tegen in alle lagen van…
Lees verder

Hoe ga je als kerk om met coronaverdeeldheid?

Verdeeldheid door coronamaatregelen, ze gaat aan christenen niet voorbij. Toch is eenheid tussen christenen een diep ver…
Lees verder