Gods aanwezigheid in online jeugdwerk

Naar een theologie van aanwezigheid in online jeugdwerk

14 mei 2021
  • Profielafbeelding van Samuel Wells
    Door: Samuel Wells

Wat is het verschil tussen fysiek en online werken met jongeren? De Britse theoloog Samuel Wells onderzocht de dynamiek van fysieke en online aanwezigheid, iets waar we het afgelopen jaar allemaal mee hebben moeten worstelen. Een boeiende longread waarin Samuel Wells ingaat op de vragen: Wat is een theologisch begrip van het online aanwezig zijn bij een jongere en hoe verschilt dit van fysiek aanwezig zijn? Hebben we een ander begrip nodig van aanwezigheid om online te werken? Wat is het theologische kader om op afstand met jongeren om te gaan? 

De gebrekkige uitgangspunten van jeugdwerk

Om bij mensen te zijn, moeten we één aanname en één fantasie bespreken. De aanname die we moeten benoemen is dat wat we doen erg moeilijk is, en dat de kansen vanaf het begin tegen ons zijn. Ik bedoel twee gebrekkige uitgangspunten die nogal vastzitten. De eerste is dat God in wezen saai, kritisch en afstandelijk is. Deze veronderstelling schuilt achter veel jeugdwerk. Om redenen die nooit volledig worden uitgesproken, gaat God op in een zeer lang en bijna ondoordringbaar boek, de Bijbel, die zich grotendeels bezighoudt met het verantwoordelijk houden van mensen voor willekeurige en onverzettelijke wetten, en zelfs als ze van die twee ketens zijn losgemaakt, is het bijna onmogelijk om erover te communiceren of te begrijpen. Dit is gewoon een kruis waarvan wordt aangenomen dat elke jeugdwerker het moet dragen. En de meest voor de hand liggende manier om met het probleem om te gaan, is dat de jeugdwerker sprankelend, eigenzinnig en dynamisch is - vol ideeën, uitdagingen en aanmoedigingen, voortdurend speels, fantasierijk en afleidend: kortom, veel interessanter dan God. De impliciete boodschap is: ja, ik waardeer het dat God niet interessant is - maar kijk naar mij! Ik ben alles waarvan je wil dat God is. Dus blijf dicht bij mij en het ding met God doen we later.

Het tweede gebrekkige uitgangspunt is dat jonge mensen fundamenteel vervreemd en ongelukkig zijn en altijd op het punt staan ​​een vijandige relatie aan te gaan met een volwassene of autoriteit. Het antwoord hierop is om ze voortdurend bezig, actief en betrokken te houden, Zodat ze niet opstandig of dwars worden.  Dit is jeugdwerk dat gebaseerd is op angst. Deze onderneming is gedoemd te mislukken, maar als je levendig genoeg bent, kun je erin slagen om de ondergang voor onbepaalde tijd uit te stellen - misschien zelfs lang genoeg om de jongere veilig volwassen te laten worden, wanneer de rebelse neigingen afnemen en de sociale conformiteit toeneemt.

Het fantasiealternatief is jeugdwerk dat uitgaat van blijmoedige vreugde, zonder enige organisatie, spontane activiteiten, altijd flexibele tienerprogramma’s en constante betrokkenheid bij de visie van de Dead Poets Society van charismatisch leiderschap en geestelijk lidmaatschap. Ondanks de twee angsten die naar mijn ervaring het werk met jonge mensen doordringen, en ondanks het feit dat Godspell is verbannen naar de donkere kast van nooit bekeken musicals, blijft deze fantasie bestaan.

Overvloed in plaats van gebrek 

De sleutel tot het omgaan met jonge mensen is makkelijker te begrijpen in tegenstelling tot deze twee valse angsten en een ijdele fantasie. In tegenstelling tot een gebrekkige God, bevestigt het ‘zijn met’ juist de overvloed van God. God is veel groter dan wij in onze schamele verbeelding kunnen persen, het gebrek aan tijd van een jongere of het begrip van de hele wereldbevolking, dood en levend. De vraag waar we voor staan ​​is niet kan een God die op afstand is iets interessants tot ons te zeggen hebben, maar op welke manier kunnen onze levens ooit voldoen aan het mysterie dat deze zeer aanwezige God ons buitengewoon interessant vindt. God is veel interessanter dan wij. In tegenstelling tot het gebrek aan goede wil en aandacht van een jongere, is de vaardigheid van de jeugdwerker zowel om verbinding te maken met hun diepste overtuigingen, talenten en zorgen, als om een ​​weg te openen om die overtuigingen, talenten en zorgen naar een niveau te tillen dat verder gaat dan voorheen waar de jongere verbeeldingskracht of zichzelf heeft toegestaan dit te onderzoeken. De vaardigheid ligt in hoe en in welk tempo dit wordt gedaan, hoe geruststelling en uitdaging in balans brengt en relaties tussen jonge mensen stimuleert die deze bediening kunnen ondersteunen en versterken. Overtuigingen, talenten, zorgen, verbeeldingskracht en toestemming. Dit zijn de issues in jeugdwerk – niet het tekort in aandacht of vijandigheid.

Maar dit gaat niet vanzelf. Iedereen heeft voortdurend verbeeldingskracht en toestemming nodig om overtuigingen, talenten en zorgen te onderzoeken, zelfs voor degenen die we liefhebben, laat staan ​​onze rivalen, collega's en hoofdcritici. Het is dus geen fantasie van de Dead Poets Society, het vraagt regelmatig oefenen van deze vaardigheden om deze te ontwikkelen en de kwaliteit ervan te bevorderen. Zoals bij elke bediening is het doel van het jeugdwerk ruimte te bieden aan en te vertrouwen op de aanwezigheid van de Heilige Geest. We moeten niet aannemen dat de Heilige Geest ergens anders aan het werk is en wij namens Hem al het werk gaan doen. Net zomin moeten we ervan uitgaan dat de Heilige Geest elk slecht doordacht idee wat ons te binnen schiet zonder meer zal zegenen.

Zoals bij elke bediening is ook het doel van het jeugdwerk ruimte te bieden aan en te vertrouwen op de aanwezigheid van de Heilige Geest.

Vier modellen van aanwezigheid

Dat is genoeg over het ‘zijn’ met jonge mensen in het algemeen. Je hebt me niet uitgenodigd om over dat onderwerp te spreken, omdat iedereen die naar dit lezing kijkt, meer over het onderwerp weet dan ik. Ik ben als jongere nooit lid geweest van een jeugdgroep. Ik weet dat dat misschien moeilijk te geloven is. Als volwassene ben ik altijd christen geweest en heb mijzelf afgevraagd of deze kloof mijn discipelschap cv een voordeel of een nadeel vormde. Ik heb de neiging om het eerste aan te nemen. Maar ik kan je verzekeren dat mijn observaties over jeugdwerk voortkomen uit reflectie op eigen dwaasheid en mislukkingen als beoefenaar.

Ik vermoed dat de reden om mij te vragen om te komen spreken is omdat ik de praktijk van het samenzijn in detail heb onderzocht. Ik ga voor degenen voor wie dit concept nieuw is uitleggen wat deze praktijk inhoudt. Er zijn vier modellen van interactie, in elke relatie waar er een reële of veronderstelde machtsongelijkheid is en waar er een reëel of impliciet verlangen is om die onbalans ten goede te keren voor de zogenaamde zwakkere partij. De vier modellen werken voor, werken met, zijn met en zijn voor.

Werken voor is waar je dingen voor doet, ze maken je leven beter. Het is vanzelfsprekend dat mensen met vaardigheden, kennis, energie en middelen deze capaciteiten moeten inzetten om de situatie van jongeren of kansarmen te verbeteren. De machtigen worden gedefinieerd door hun bezittingen en de armen door hun tekorten. Je ziet hoe ik in mijn karakterisering van angstig jeugdwerk een jeugdwerker portretteerde die werkte volgens dit model wat zich uitte in interessant en dynamisch zijn en constant dingen te laten gebeuren.

Werken met is een ander model. Net als werken voor krijgt het zijn energie door obstakels te overwinnen en dienovereenkomstig energie te genereren. Maar in tegenstelling tot werken voor, ontstaat er kracht door gelijke interesses. Het geeft voldoening als we samen bereiken wat we alleen niet eens zouden proberen. In mijn openingswoord deed ik de suggestie van een jeugdwerker die in veronderstelling is dat God in een ander team zit. Werken met geeft energie als niet alleen de jongerenwerker maar ook de jongeren merken dat de Heilige Geest aan hun kant staat.

Zijn met begint met het verwerpen van het probleem - oplossing uitgangspunt die beide voorgaande modellen domineert. Het leven draait niet om het oplossen van problemen. Het gaat erom te leren houden van de dingen die God overvloedig geeft. Net als ‘werken met’, begint het ‘zijn met’, door te kijken naar wat mensen hebben, niet door naar hun tekorten te kijken. Het probeert nooit voor hen te doen wat ze heel goed, misschien met wat aanmoediging en steun, zelf kunnen doen. Maar het belangrijkste van ‘zijn met’ is het doel relaties zo in te richten: genieten van mensen voor hun eigen bestwil.

‘Zijn voor’ mist de energie en hoop van ‘werken met’ en ‘werken voor’, maar mist ook het cruciale ‘met’ dat kenmerkend is voor ‘zijn met’ en ‘werken met’. Het is meer bezig met het hebben van de juiste houding, en het kost veel energie om de opmerkingen en observaties van anderen te corrigeren. Vol kritiek op het werken voor en werken met, geneigd om de schijnbare passiviteit van het samenzijn te benadrukken, maar mist een concreet alternatief voor beiden.

Jezus' voorbeeld

Het leven van Jezus geeft ons een belangrijk inzicht. Hij heeft een week in Jeruzalem voor ons gewerkt, drie jaar bij ons in Galilea en 30 jaar met ons in Nazareth. Kijk eens naar die percentages: 1% werken voor, 9% werken met en 90% zijn met. Mijn stelling is dat deze percentages zeer significant zijn en een model vormen voor christelijke bediening. Jezus wist wat Hij deed in de manier waarop Hij zijn tijd doorbracht; of weten wij het beter?

 De vraag is dus: wat houdt ‘zijn met’ in? Ik probeer te begrijpen hoe de personen van de Drie-eenheid zich tot elkaar verhouden en probeer dit te vertalen naar hoe God met ons omgaat en hoe we met elkaar om kunnen gaan. Ik spreek over acht dimensies van wat ‘zijn met’ inhoudt:

  1. De eerste is aanwezig zijn, wat vanzelfsprekend lijkt totdat je je realiseert dat noch het 'werken voor' noch het 'zijn voor' aanwezig zijn vereist: je kunt ze uitvoeren op veilige afstand. Aanwezig zijn betekent dat je je in dezelfde fysieke ruimte bevindt als de persoon met wie je omgaat.
  2. Het volgende is aandacht, dit verandert generaliteit in iets bijzonders, en ‘opdagen’ in gerichte interactie. Aandacht vereist concentratie, geheugen, emotie, intellect, blik, nauwkeurig onderzoek, verwondering en alertheid hier en nergens anders, direct en zonder tussenkomst. Het betekent dat je jouw mobiel neerlegt en de persoon aankijkt.
  3. Dan is er mysterie. Dit berust op het onderscheid tussen een probleem dat vaker voorkomt en, door iedereen even goed kan worden waargenomen, van buitenaf kan worden aangepakt worden opgelost met behulp van elders verworven vaardigheden, en een mysterie dat uniek is, dat niet kan worden opgelost of opgesplitst in kleinere elementen, niet helemaal duidelijk voor een buitenstaander, maar kan alleen maar geaccepteerd, onderzocht en gewaardeerd worden. Denk maar eens aan wat er gebeurt als jij je realiseert dat een familielid op sterven ligt. Door de dood als een probleem te beschouwen, riskeer je dat je energie verspilt aan het zoeken van oplossingen, dit zorgt ervoor dat je minder aanwezig bent voor die persoon en je aandacht laat afleiden. Terwijl het je roeping is om bij iemand te zijn op het moment dat die een groot mysterie binnentreedt.
  4. De eerste drie lijken misschien nogal statisch en serieus, de vierde dimensie is plezier. Waar conventionele betrokkenheid alleen maar tekorten ziet is dit de erkenning van overvloed. Plezier verwerpt het sjabloon van hoe de dingen zouden moeten zijn, en stelt zichzelf open voor verrassing, humor, subversie en speelsheid. Plezier neemt graag de tijd en wordt niet overschaduwd door een vooraf bepaald resultaat, conventionele betrokkenheid wordt overschaduwd door urgentie.
  5. De volgende twee dimensies horen in zekere zin bij elkaar. Actieve deelname is onmisbaar in ‘zijn met’. Jullie zijn allemaal vast wel eens in een situatie geweest waar er een taak moet worden uitgevoerd. In het belang van efficiëntie ben je snel in de verleiding om het ‘zijn met’ te omzeilen. Participatie leidt de aandacht af van wat gedaan is, om er zeker van te zijn dat er een juiste balans is in wie het doet. Actieve deelname is het moment bij de jongerengroep waarop je je realiseert dat er geen rechtvaardiging is om iemand achter te laten en je bedenkt of de haast om ergens te komen is geworteld in onwil om echt om te gaan met de persoon die waarschijnlijk achterblijft.
  6. Een partnerschap daarentegen is meer bereid om het als een cadeautje te zien, mits op de juiste manier aangewend, om als team samen een gemeenschappelijk doel te bereiken. Partnerschap ziet hoe de gaven van de jongere, die gewoonlijk niet worden opmerkt een impuls kunnen zijn, om op eigen voorwaarden behulpzaam te zijn, unieke bijdragen kunnen leveren aan gemeenschappelijke projecten. In die zin valt het binnen het domein van het ‘werken met’, en geeft het aan hoe nauw ‘werken met’ en ‘zijn met’ soms op elkaar lijken
  7. De dimensie die alle voorgaande omvat en belichaamt, is genieten. Dit berust op Augustinus onderscheid tussen wat we gebruiken, dat opraakt en is bedoeld voor iets anders, en genieten, dat in zichzelf waarde heeft, een doel op zich. ‘Zijn met’ is, simpel gezegd, genieten van mensen waarvan de wereld de waarde niet ziet en geneigd is buiten spel te zetten. Een jongere zou over de jeugdgroep moeten zeggen: ‘Overal ben ik nuttig, maar hier heb ik genoten.’
  8. Tenslotte is heerlijkheid het doel van alle dingen: de openingswoorden van het evangelie van Johannes ('het Woord is vlees geworden ... en we hebben zijn heerlijkheid gezien' 1 vers 14) laat zien dat de belichaming van heerlijkheid, en het oorspronkelijke doel en het uiteindelijke doel van alle dingen, is dat God in Christus met ons is.

Het is mijn visie dat deze dimensies uitdrukken wat je met jeugdwerk wilt bereiken. Het is geen overdrijving of grootse verwachting dat wat je probeert te doen in jeugdwerk is om hoe de dingen in de hemel zullen zijn te benaderen- waar er geen problemen zijn om op te lossen, en waar we allemaal bij God en elkaar, onszelf en een nieuwe schepping mogen zijn. De uitdrukking die ik gebruik om dit te beschrijven, is om Gods toekomst nu te leven.

1. De uitdagingen van het online met mensen zijn

Ik hoop dat wat ik tot nu toe beschrijf, ons de benodigde handvatten geeft om te bepalen wat wel en geen probleem is om online ‘te zijn’ met jongeren. Het simpele en korte antwoord is dat we niet aanwezig kunnen zijn jongeren tijdens de pandemie. We kunnen de andere zeven dimensies van het zijn met delen. Maar we kunnen niet aanwezig zijn. Het kijken naar iemands gezicht op een computerscherm kan veel dingen zijn, maar het is niet aanwezig. We moeten beginnen met te beoordelen hoe schadelijk dat is. Ik heb ergens anders, voor de pandemie, het aanwezig zijn beschreven als het noodzakelijke maar niet toereikend onderdeel van ‘zijn met’. Ik zeg dat het niet voldoende is, niet alleen omdat ik wil dat mensen de andere zeven dimensies verkennen, maar omdat we allemaal het verschil kennen tussen iemand die zich technisch gezien in dezelfde kamer bevindt en iemand die echt bij je is. ‘Met’ is niet alleen een geografische verklaring van fysieke nabijheid: het is een morele beschrijving van oprechte betrokkenheid.

Nu is er een belangrijk tegenargument dat zegt dat online aanwezigheid net zo goed is als persoonlijke aanwezigheid. Voor degenen die door handicap, beperking, ziekte of tegenslag vaak niet of nooit aanwezig kunnen zijn op de conventionele manier, is de pandemie een tijd geweest van gelijkwaardigheid. Voor anderen is het een tijd om een mijl in andermans schoenen te lopen. Dit is echt een welkome ontwikkeling en een belangrijk tegenwicht voor de klaagzang over afhankelijkheid van online platforms en de consistente suggestie dat ze op een na beste zijn. Het woord ‘virtueel’ is om die reden problematisch: het kan worden gehoord als wat voor sommigen buitengewoon nuttig en inclusief is, ontoereikend en voorlopig is voor degenen die in een positie verkeren waarvan we aannemen dat ze op een dag weer zullen kunnen kiezen. Desalniettemin staat het buiten kijf dat er dingen zijn die lijfelijk aanwezig zijn heeft die online niet heeft; en dat er manieren zijn waarop online aanwezigheid vervreemding in de hand kan werken of verergeren en daar is juist de huidige generatie vatbaar voor.

Ik ga proberen een snelle inventarisatie te maken van de manieren waarop online aanwezigheid echte aanwezigheid moeilijk maakt. Oogcontact is essentieel voor aanwezigheid, maar oogcontact is problematisch bij het zoomen omdat je camera op één plek staat en het gezicht van de gesprekspartner een paar centimeter verwijderd is. Het is moeilijk te zeggen of je iemands volledige aandacht hebt, omdat je niet kunt zien of ze een e-mail sturen terwijl ze eigenlijk met jou in gesprek zijn. Als je met meer in een gesprek zit is het lastig om ieders gezicht en reactie te zien. Lichaamstaal wordt buitengewoon belangrijk. Meer subtiel is dat er geen gelegenheid is voor ongedwongen interacties, zoals een kort gesprekje in de gang tijdens de pauze, of op weg naar binnen of naar buiten, om een ​​persoonlijk woordje, bezorgdheid te uiten zonder deze jongere te confronteren in het bijzijn van iedereen, of te kijken hoe iemand er emotioneel bijzit. Als de gesprekken volgens een tijdschema plaatsvinden is er geen ruimte voor spontaniteit.  Er is geen manier om door aanraking hartelijkheid of aanmoediging te communiceren. Grappen zijn niet leuk als iedereen ‘gemute’ is. Het is moeilijk om aan een gesprek deel te nemen zonder dat je iemand anders onderbreekt. De chatfunctie kan in het beste geval afleidend zijn, in het slechtste geval de manier om passieve agressie te uiten.

Dit geeft ons een idee van waar we mee te maken hebben.

Compenseren voor de problemen van aanwezig zijn

Ik heb eindelijk het onderwerp bereikt waarvoor ik gevraagd ben om over te praten. Vergeef me dat ik er zo lang over gedaan heb, maar ik moest eerst uitleggen waarom ‘zijn met’ zo fundamenteel is, hoe ‘zijn met’ zoveel meer betekent dan gewoon aanwezig zijn, en welke moeilijkheden ‘zijn met’ we momenteel ervaren. Het is mijn bedoeling om nu te laten zien hoe de andere zeven dimensies van ‘zijn met’ de problemen van aanwezig zijn kunnen compenseren.

2. Aandacht

Laten we beginnen met aandacht. Het blijkt mogelijk om aandacht te geven zonder tastbare aanwezigheid. Ik heb een vriend met wie ik me vaak dingen afvraag. Als ik wat nieuws hoor, stuur ik hem een berichtje met: 'Ik vraag me af wat je voelde toen kapitein Tom stierf', of 'Ik vraag me af waar de woorden: 'Je hebt hier geen autoriteit Jackie Weaver' je aan doen denken.' Als je iemand goed kent, en je hebt een redelijk idee van waar hij enthousiast of down van wordt, is niet moeilijk om betekenisvol contact te houden door je af te vragen hoe het met hem gaat. Maar we worden allemaal moe van het toelichten van de details waarop de pandemie impact heeft op ons dagelijks leven. Aandacht betekent waarnemen waar ons leven, in vergelijking met voorheen, verdiept is, waarschijnlijk niet vanwege de pandemie maar ondanks de pandemie. Afvragen is een mix van geheugen, dat helpt bij het identificeren van belangrijke onderwerpen en hun persoonlijke resonantie, en waarderend onderzoek, dat constructieve manieren biedt om iemand te helpen de diepten te herkennen van wat ze voelen en weten, in een mate die ze zelden alleen zouden bereiken. Op één-op-één niveau is het vleiend om te voelen dat een andere persoon oprecht geïnteresseerd is. In een groep cultiveert het respect en luistervaardigheid, en de vitale terughoudendheid die iemand stopt met overtroeven, met ‘Ik heb iets interessanter dan dat te zeggen.’ Elk lid koestert en accepteert in de plaats daarvan, zonder commentaar te geven. Wat de leider de deelnemers leert, is hoe ze bij anderen dingen die diep worden gevoeld naar boven kunnen halen, maar waarvoor we elkaars toestemming nodig hebben om deze te onderzoeken. Dat is aandacht: en er is geen aanwezigheid voor nodig.

3. Mysterie

Wat betreft mysterie, dit gaat over het binnengaan in de ervaring van de jongere, in plaats van te proberen het op te lossen of ze naar een specifiek resultaat te leiden, zoals geloof. Mijn ervaring met pastorale zorg in het afgelopen jaar is dat bijna iedereen iets in zijn leven heeft dat belangrijker, verontrustender of uitdagender is dan de pandemie. Bijna niemand wil een gesprek voeren over de directe impact van de pandemie op hun dagelijks leven. In plaats daarvan willen mensen praten over het belangrijkste. In veel gevallen heeft de pandemie het geaccentueerd of afgeleid van dat wat belangrijk is. Als jongerenwerker ben je een rolmodel voor jongeren hoe je kunt bidden voor de dingen die belangrijk zijn. Er zijn grofweg drie manieren om te bidden. Er is het opstandingsgebed, dat zegt: "Maak de chronische ziekte van mijn broer alstublieft beter, zodat hij geen dagen meer heeft dat hij niet meer kan functioneren en weer kan leven zoals wij allemaal. '' Er is het incarnatiegebed, dat zegt 'Wees bij mijn broer in zijn ziekte, zodat hij weet dat hij nooit alleen is.' En er is het gebed van transfiguratie, dat zegt: 'Maak van deze tijd van onzekerheid en angst een bepalend moment in het leven van mijn familie, waarin we U en elkaar zien als nooit tevoren, en dat als we erop terugkijken we mogen zien wat er echt toe doet. ”Mysterie” gaat over het derde soort gebed. Dit vraagt niet om lijfelijke aanwezigheid.

4. Plezier

Dan is er plezier. Bij plezier gaat het vooral om het waarnemen van middelen waarbij het gebruikelijk is om ze te kleineren of het tekort vast te stellen. Het gaat erom te ontsnappen aan een schaarste-denken en Gods overvloed binnen te gaan. Bedenk hoe Adam en Eva in de Hof van Eden de vreugde van de hele tuin uit het oog verloren en gefixeerd werden op de ene boom waarvan ze de vrucht niet mochten eten. Op dezelfde manier ruilen we overvloed gemakkelijk in voor schaarste. Misschien is het belangrijkste dat een jongerenwerker tegen een jongere kan zeggen: 'Als God naar je kijkt, stelt Hij niet de tekortkomingen van jouw zonden vast God, maar verheugt hij zich over de overvloed van je glorie.' Als jongerenwerker help je jouw jongeren om in Gods overvloed te leven en niet in de ban te raken van de tekorten van de wereld. De discussie rond de pandemie is doordrenkt met aannames van schaarste. Hoe kun je ervoor zorgen dat je WhatsApp-groep, je zoomoproep, deelt in wat uniek is, in plaats van te klagen over wat in het algemeen niet is? Als we straks uit de Lock down komen en elkaar weer persoonlijk kunnen ontmoeten, zij het op afstand, hoe kun je dan dingen doen die je normaal nooit zou doen, zoals nachtelijke wandelingen maken en de sterrenbeelden een naam geven, in plaats van een slap aftreksel van wat je normaal zou doen? Plezier is het hart van jeugdwerk. Dit vraagt niet specifiek om aanwezig te zijn.

5. Actieve deelname

Wat betreft actieve deelname, het samen zijn is pure vreugde in zichzelf, niet voor een vaststaand doel, niet omdat dit een manier is om iets te bereiken, maar omdat we gemaakt zijn voor een relatie met God en elkaar, en omdat de beste manier om een ​​diepgaande vertrouwensrelatie met God op te bouwen een diepgaande vertrouwensrelatie met andere mensen is. Oké, dus je kunt niet in dezelfde fysieke ruimte zijn als die ander. Daarom vind je dus honderd andere manieren om met elkaar in contact te komen - sociale mediaplatforms, privé online groepen en chats, telefonische vergaderingen - zelfs iets dat in de negentiende eeuw bekend stond als een brief. En het hoeft niet altijd diep en zinvol te zijn - het kan een grappige video zijn waar je mensen om vraagt ​​te reageren of een wedstrijd waar je jouw belangrijkste redenen noemt waarom je aan de waarheid van het christendom te twijfelt. Het gaat erom verbinding te maken en samen de vreugde van het woord in stand te houden. Dit vraagt niet specifiek om aanwezig te zijn.

6. Partnerschap

Partnerschap is het gebied waarop je meer significante linken kunt leggen met de pandemie zelf. Wanneer Black Live Matter ongelijkheden en vooroordelen, verkeerde karakteriseringen van het evangelie en manieren waarop sommige mensen onzichtbaar zijn gemaakt aan het licht brengt, nodigt partnerschap uit tot getuigenis: hier is een kans voor leden van de groep om hun verschillende perspectieven op het woord raciaal en het woord gerechtigheid te geven, op in welke kleur ze Jezus zouden tekenen met de zin 'er zijn geen blanken in de Bijbel'. Partnerschap kan ook betekenen dat we op initiatief samenwerken, bijvoorbeeld om geïsoleerde leden van de gemeente te bereiken en herinneringen op te halen aan degenen wier familieleden leefden door de pandemie van 1918, of die zich de komst van de Windrush-generatie herinneren, of wiens handicap of andere omstandigheden hen aan huis gebonden maakten voordat de pandemie begon. Het partnerschap begint wanneer je je realiseert dat je een maaltijd wilt, maar zelf niet alles in huis hebt, en dus actief op zoek gaat naar degenen die hebben wat jij niet hebt. Dat kan ook gaan om levering van goederen aan de deur van mensen. Maar belangrijker is het onderkennen dat mensen die vaak worden vergeten, gaven hebben die de gemeenschap echt nodig heeft. Er is niets dat een jongere meer kracht geeft dan te beseffen dat zij gaven of inzichten hebben die hun gemeenschap echt nodig heeft. Dit vraagt niet specifiek om aanwezig te zijn.

7. Genieten

Genieten is de dimensie die alle andere samenvat. Een van mijn hoogtepunten van het afgelopen jaar tijdens een onderzoeksgroep over zoomen, waar ik de leden zojuist had laten kennismaken met het verschil tussen genieten en gebruiken. Ik merkte dat een van de meer spraakzame leden van de groep vijf minuten stil was gebleven. Dus ik zei: ‘waar denk je aan’ Ik zal het antwoord nooit vergeten. ‘Ik heb nagedacht over van welk deel van mij God het meest van geniet.’ Episch. Pas achteraf besef je waar je van genoten hebt. Je realiseert je pas achteraf dat een activiteit of denkproces al je zintuigen en energie heeft opgeslokt, waardoor het weer even duurt voordat je weer verder kunt met het dagelijks leven. Een van mijn meest diepgaande ervaringen in de bediening was een parochie dag waarop elke deelnemer werd gevraagd om hun meest positieve en negatieve ervaringen met de kerk van het afgelopen jaar te delen. Een persoon, analfabeet maar toch een integraal onderdeel van de gemeenschap, zei: 'Ik waardeer de Pascha maaltijd die we op Witte Donderdag altijd houden. Maar ik vraag me af. Ik vraag me af of Jezus genoot van het Laatste Avondmaal. 'Ik denk niet dat ze Augustinus ooit heeft gelezen. Maar haar verwondering drukte haar plezier perfect uit. Als genieten betekent dat je blij bent, dan heeft hij er natuurlijk niet van genoten. Maar als het betekent dat je volledig ondergedompeld bent in en volledig gefocust bent op elk detail, dan genoot Jezus absoluut van het Laatste Avondmaal. Ik vraag me af of je van de pandemie hebt genoten. Ik vraag me af of je van jouw jongeren geniet. Ik vraag me af of je kunt communiceren hoeveel je van hen geniet. Ik vraag me af hoe je ze kunt helpen communiceren wat ze in het leven echt leuk vinden - en hoe het voelt als er echt van jou genoten wordt. En misschien van welk deel van hen zij denken dat God het meest geniet. Dit vraagt niet specifiek om aanwezig te zijn.

8. Heerlijkheid

De achtste dimensie is heerlijkheid. Net als bij genieten, is heerlijkheid voornamelijk retrospectief. Net als Jacob zeggen we: ‘Zeker, God is op deze plaats, en we hebben het nooit geweten.’ Heerlijkheid is een glimp van Gods eeuwigheid in ons heden die we soms zien. Het punt is dat Gods eeuwigheid reëler en duidelijk langer duurt dan ons heden. Dit betekent een omkering van prioriteiten, van het urgente, het dringende, het onmiddellijke, naar het eeuwige, het blijvende, het permanente. Beschouw het op deze manier. We kunnen ons voorstellen dat zoom een ​​vermoeide, logge manier is om die heerlijkheid te zoeken, aangezien we het gebruiken voor alledaagse personeelsvergaderingen en lessen van de week. Maar heerlijkheid draait dat om. Er staat: zie hoe je met dit medium aandacht kan geven, mysterie kan versterken, plezier kan activeren, actieve deelname kan stimuleren, samenwerking kunt vermeerderen het genieten kunt vergroten; en op deze manier wordt al het andere gebruik van een platform al dit gezegend door connectie. ‘Zet je zinnen op dingen die boven zijn’, zegt Paulus, want ... je leven is verborgen met Christus in God. ’De hele tijd dat een jongere in een jeugdgroep doorbrengt, oefent hij om Gods heerlijkheid te zien. De heerlijkheid hoeft niet te gebeuren in de jeugdgroep zelf. De jeugdgroep traint om de heerlijkheid te zien. Dit vraagt niet specifiek om aanwezig te zijn.

Als we terugblikken op wat we hebben gezien over deze zeven dimensies van ‘zijn met’, denk ik dat we kunnen herkennen dat ​​in onze verbeelding het aanwezig zijn centraal blijft staan als we denken aan samenzijn; in normale tijden is het nog steeds het noodzakelijke maar niet voldoende bestanddeel van samenzijn, en het is terecht de eerste dimensie. Maar elk van de andere dimensies, kunnen met een beetje fantasie nog steeds functioneren zonder aanwezigheid. En samen vormen ze een rijke en diepgaande manier om bij God te zijn, bij elkaar en bij de schepping - en zo te voldoen aan de criteria om te zijn met, dat is het leven van de Drie-eenheid te imiteren en vooruit te kijken naar het leven in de hemel.

De twee centrale woorden

In mijn slotopmerkingen wil ik aangeven wat we proberen te bereiken in jeugdwerk, en in feite in elke bediening. Ik geloof dat het fundamentele menselijke probleem isolatie is, in de bediening van Jezus staat het genezen en transformeren van onze vervreemding van God, onszelf, elkaar en de schepping centraal. Het succes van Jezus bij het bereiken hiervan resulteert in twee woorden die onze aspiraties voor onze jonge mensen vormen.

Stel je voor dat je in de hemel bent. Hoe zou dat werkelijk zijn? Ik stel voor dat de hemel het einde is van een pijnlijke scheiding. De moeilijkste dingen in het leven gaan over pijnlijke scheiding. Er is iemand van wie je houdt, maar je kunt er niet bij zijn. Er is iemand met wie je ruzie hebt gehad, en je kunt je niet verzoenen. Er is een sociale groep waarvan je bent uitgesloten of waar jij vijandige gevoelens bij hebt, en er is geen verandering of gebaar dat je kunt maken om de situatie recht te zetten. Maar bovenal is de essentie van deze dingen, God, van wie je op duizend manieren gescheiden bent geweest, maar met wie je nu verenigd bent.

Maar er is nog iets anders aan de hemel, dat op de een of andere manier in strijd is met het einde van een pijnlijke scheiding. Dat is omdat er zoiets bestaat als een gezonde scheiding. We willen dicht bij elkaar zijn, knuffelen, zeker nu, spelen, praten en samen dingen doen, misschien wel heel intiem zijn; maar niet om onze identiteit te verliezen, hetzelfde te zijn als de ander, zonder een eigen persoon te zijn. Zelfs als we hartstochtelijk van iemand houden, is het verschillend zijn minstens zo opwindend als hetzelfde zijn. En als we aan God denken, weten we niet zeker of we gewoon opgenomen willen worden in de goddelijke essentie. We zouden eigenlijk graag onze eigen identiteit willen behouden, een gezonde gescheidenheid, dank je - zelfs als we alle negatieve associaties van die gescheiden zijn verliezen.

Dus deze balans, tussen de saamhorigheid die lijkt op volkomen verenigd zijn, en de gescheidenheid die ervoor zorgt dat dit een relatie is en geen absorptie, benoemt de perfectie van het zijn waarnaar we streven op aarde en waarnaar we verlangen in de hemel. We hebben een woord voor saamhorigheid - het wordt unie genoemd. We hebben een woord voor de relatie – dit wordt ‘met’ genoemd. Het Latijn voor met is com. Als je deze twee woorden samenvoegt heb je communie.

Communie en community

Communie is de kern van het christelijk geloof, omdat we geloven dat het de ervaring benoemt die we op aarde een stukje van kunnen zien maar volledig zullen kennen in de hemel. Zijn met maar ook samen zijn. Het benoemt ook de manier waarop in Christus het goddelijke en het menselijke samenkomen: Jezus is één persoon, die samen is, maar twee naturen heeft, goddelijk en menselijk, welke ‘zijn met’. Communie is ook het woord dat we geven aan de ceremonie waarin we ons waarheidsgetrouwe verhaal vertellen en het bezielen met het verhaal van God, weer met (com) en unie, en het brood en de wijn die zowel gewone voedingsmiddelen als symbolen van Jezus zijn, die als we de elementen tot ons nemen zowel in ons als met ons zijn.

Maar mens zijn gaat niet alleen over gevoelens en ervaringen, de zachte dingen, het gaat ook over de moeilijke dingen van plannen en voorbereiden, betalen en maken, organiseren en rennen, werken en herstellen. Dit is communie omgezet in praktische actie. We hebben hier een iets ander woord voor - een woord dat veel lijkt op communie en bijna hetzelfde is, maar toch zo verschillend dat het een apart woord is. Dat woord is community.

Communie en community benoemen de twee ambities van de kerk. Het ene gaat over het zijn in, en anderen brengen in een relatie met God; de andere gaat over menselijke verbondenheid, hartelijk en dienstbaar met elkaar omgaan, en aandacht besteden aan de dingen die gedaan moeten worden om menselijk te functioneren. Als Jezus het heeft over het koninkrijk van God, dan heeft hij het over deze communie en community die werkelijkheid wordt voor alle mensen.

Iets belangrijks in de afgelopen maanden met betrekking tot deze dingen. Sinds vorig jaar zijn we niet meer in staat om communie te ervaren en community uit te oefenen op manieren waarvan we dachten dat we dat altijd zouden doen. We ontdekten allerlei online interacties die de meesten van ons nog niet kenden en in veel gevallen begonnen we persoonlijk of professioneel contact te leggen met groepen mensen online op een manier en in een mate die we nog nooit eerder hadden gedaan. In eerste instantie zagen we dit als een voorlopige maatregel om ons op weg te helpen totdat we weer op nieuwe manieren in contact konden komen. Maar we beginnen ons niet alleen te realiseren dat het virus en zijn varianten misschien nog lang bij ons zullen zijn, maar dat online manieren om verbinding te maken niet slechts een tijdelijke manier van doen zijn - ze zijn here to stay.

1. Online communie

Dat betekent dat het tijd is dat we serieus nadenken over wat online communie betekent en wat online community werkelijk is. In een communiedienst legt de Heilige Geest alle verbindingen met het Laatste Avondmaal en het eerste Pascha in het verleden, en met het hemelse banket van de verworpenen en verdrevenen in de toekomst. Zonder de Heilige Geest zijn het brood en de wijn slechts een stukje brood en een slok. Verzoening is dan slechts een woord, het Laatste Avondmaal slechts een verhaal. Dus wat er gebeurt bij online communie, is dat de dimensies uit het verleden en de toekomst grotendeels ongewijzigd zijn, maar dat we in de tegenwoordige tijd de Heilige Geest nodig hebben om meer werk te doen dan gewoonlijk.

In de tegenwoordige tijd hebben we de Heilige Geest nodig om meer werk te doen dan gewoonlijk

Daarmee bedoel ik dat we de Heilige Geest nodig hebben om ons bewust te maken van de verschillende leden van het lichaam van Christus, in plaats van dat er velen om ons heen zitten. We hebben de Heilige Geest nodig om ons te helpen verzoend te worden met degenen van wie we vervreemd zijn, terwijl we niet zomaar hun hand kunnen schudden. We hebben de Heilige Geest nodig om ons van aangezicht tot aangezicht te brengen met wie we zijn en wie God is, als we niet alleen het brood kunnen eten en de wijn kunnen drinken. Het vraagt meer van de Heilige Geest. Maar laat me je een geheim vertellen: ik denk dat de Heilige Geest dat kan. En soms, hoe meer je ontvangt, hoe dankbaarder je bent. En hoe meer je uitgerekt wordt, hoe fitter je wordt.

2. Online community

Laten we eens kijken naar de online community. Hier zijn de problemen anders. We hebben het nog steeds over de praktische uitwerking van gescheiden en het samen zijn. Maar hier is het duidelijker dat er enkele functies van de online community zijn die de reguliere community echt verbeteren. Hiermee bedoel ik dat sociale netwerkplatforms de regelmaat en breedte van conversatie en interactie mogelijk maken die niemand kan bijhouden - het gaat door als je het druk hebt en je haakt aan als je tijd hebt. En videoconferenties maken een diepgaande internationale relatie mogelijk die we nog nooit eerder kenden, door ons onmiddellijk in contact te brengen met mensen en gesprekken te stimuleren over afstanden en scheidslijnen die ons eerder ontmoedigden.

Deze technologie werkt voor sommige mensen beter en kan ervoor zorgen dat anderen zich buitengesloten voelen. Ondertussen zijn er dingen die essentieel zijn voor de community die online niet lukken. Maar mijn nederige suggestie is dat we bewust onze manier van praten over de online community veranderen, van klagen over de waardevolle dingen die het ons niet kan geven, naar dankbaarheid over de opmerkelijke dingen die het wel kan. Dit betekent het met een nieuwe blik open staan voor de komende maanden: niet zo lang mogelijk vasthouden aan zoveel mogelijk van ons oude leven, in de hoop dat het nog intact genoeg zal zijn om hervat te worden wanneer de pandemie eindigt - maar in plaats daarvan als het vastpakken van een unieke kans om de onlinegemeenschap ten volle te verkennen, in een bewust experiment in iets waarvan we anders misschien nooit het buitengewone potentieel zouden hebben herkend.

De manier om deel te nemen aan de community is niet door te zeggen ‘Persoonlijk is diep en tastbaar en echt, en online is oppervlakkig en nietszeggend en onpersoonlijk’; maar om te zeggen: 'Hoe kunnen we leren om deel te nemen aan de online community op een manier die de capaciteit en kwaliteit van de community als geheel uitbreidt, verrijkt en verdiept?' We zullen nooit een betere kans krijgen om daaraan te werken dan nu. En tegelijkertijd kunnen we ons idee van liefdadigheid veranderen van ‘Kan ik een broodje voor je halen?’ naar ‘Kan ik je helpen met het toegang krijgen tot de online community?’

Het geheim van geluk

Het geheim van geluk zit in het leren houden van de dingen die onze hemelse Vader ons in overvloed geeft, en ons hart niet te richten op de dingen die we niet hebben. Op het punt komen van tevreden zijn met de dingen die God overvloedig geeft, en niets anders willen, wordt de hemel genoemd. We zijn vol met klachten over dood, ziekte, ontwrichting en nood. Waarom gebruiken we dit moment niet om ons hart te onderzoeken op de kern van ons geloof: communie en community? Als we dat doen, krijgen we een dieper begrip van hoe de Heilige Geest connecties tot stand brengt die community vormen; en een grotere waardering voor de overvloedige manieren om community te zijn.

Het is gewoon geworden om te zeggen dat de pandemie een lange vastentijd is geweest, waarin we onvrijwillig de dingen die centraal staan ​​in ons geloof hebben opgegeven. Ik geloof dat die dingen communie en community zijn. Maar als we de resterende zeven dimensies van het ‘zijn met’ nemen en onze denkwijze veranderen van klagen over verlies in genieten van overvloed, suggereer ik dat we manieren kunnen vinden om bij elkaar te zijn die ons niet alleen door de pandemie heen helpen, maar ons ook rijker maken in communie en community wanneer de pandemie een verre herinnering is.

Dit is een vertaling van de lezing die Samuel Wells hield tijdens de Annual Lecture van Saint Mellitus College London en Youthscape
Met dank aan Corien Rietberg (Zorg voor Jongeren) voor de vertaling.

Drie actuele thema's voor de kerk

De minst bereikte volken

De kerk heeft een boodschap die voor ieder mens van levensbelang is. Maar hoe horen mensen dit als zij in een gebied leven waar nog niemand van Jezus heeft gehoord?
Ontdek dit thema

Samen Jong

De kerk is een plek waar mensen het geloof en het leven ontdekken, onderzoeken en beoefenen. Maar wat als jonge mensen de aansluiting niet meer zo goed weten te vinden?
Ontdek dit thema

Meer dan sekse

De kerk heeft de potentie om goed nieuws te zijn als het gaat om een gezonde omgang tussen mannen en vrouwen.
Ontdek dit thema

Vraag een gratis proefnummer aan van ideaz

ideaz zet jou en jouw gemeente in beweging voor het uitleven van de missie van Jezus in wijk én wereld. In een lekker praktisch magazine voorziet het netwerk van MissieNederland je drie keer per jaar van tips en inspiratie op een actueel missionair onderwerp. Dit alles uiteraard voorzien van een prettig leesbare onderbouwing. Vraag nu gratis een proefnummer aan, digitaal of per post.

Aanvragen
ideaz 30 - Jonge generaties voorop - mock-up.png

Wellicht vind je dit ook interessant

Komen gezinnen terug naar de kerk?

Twee jaar lang zijn veel gezinnen niet of slechts af en toe naar de kerk geweest. Een online dienst kijken tijdens de co…
Lees verder

Hoe christenen een verschil kunnen maken tijdens Halloween

Een aantal jaar geleden werden christenen in Barendrecht geïnspireerd om een alternatief voor Halloween aan te bied…
Lees verder

Het einde van kerkelijk jeugdwerk?!

Begin 2020 kwam het nieuwste boek van Andrew Root uit: The end of Youth Ministry. De titel was bedoeld om te prikkelen, …
Lees verder