Sla links over

Hoofdinhoud

Portret Perzische Kerk Kores

portret perzische kerk koresmaandag 12 september 2011 13:53

Twee keer per maand komt in Apeldoorn Perzische Kerk Kores bijeen. In enkele jaren doopte de gemeente meer dan vijfhonderd mensen; ruim negentig in de gevangenis.

Het is het jaar 2000 als Masoud M. Amini voor familiebezoek naar Nederland komt. Tijdens zijn verblijf komt Amini tot geloof en laat zich dopen. Deze gebeurtenis wordt gefilmd en door een misverstand stuurt iemand de opname naar familie in Iran. De videoband komt echter in handen van verkeerde mensen en de gevolgen zijn direct merkbaar. Amini’s bedrijf komt in moeilijkheden en zijn vrouw laat zich van hem scheiden. De Iraniër kan onmogelijk terug.

Huisgemeente

Amini vraagt asiel in Nederland aan. Het eerste jaar is erg moeilijk met veel problemen door cultuurverschillen en vooroordelen over de oorzaak van zijn migratie uit Iran. Hoewel hij nog geen verblijfsvergunning heeft, is er meer contact met christenen, is er meer wederzijds begrip en is het taalprobleem een stuk minder.

In 2003 begint Amini met acht andere Iraanse christenen een huisgemeente

Een jaar later schrijven ze bij de Kamer van Koophandel de Stichting Perzische Kerk Kores in. “Zoals Kores gebruikt werd door God, zo hopen ook wij dat Hij ons als gemeente gebruikt.” De jonge gemeente vraagt Amini om de taak van voorganger op zich te nemen. Als ik hem ‘pastor’ noem, zegt hij: “Ik voel me meer dienaar dan pastor. ‘Dienaar’ geeft beter weer hoe ik bezig wil zijn.”

500 mensen

Twee keer per maand is er op zondagmiddag in Apeldoorn een samenkomst van de gemeente. Het aantal leden roept verbazing op: In enkele jaren werden meer dan 500 mensen gedoopt. Bezoekers komen uit het hele land. Omdat velen ver weg wonen, kunnen ze de diensten niet op regelmatige basis bezoeken. Als er iets aan de hand is, probeert Amini de mensen thuis te bezoeken. “Als de mensen niet naar de kerk kunnen komen, dan moet de kerk naar hen toe”, zegt hij eenvoudig.

De vraag blijft zich opdringen: Wat is de reden dat zoveel Iraanse mensen christen worden? Amini: “Asielzoekers ondervinden hier veel problemen. Wat moeten ze doen? Hoe moeten ze met de situatie omgaan? Als je begrip toont en ze op een liefdevolle wijze probeert te helpen dan ontstaan er contacten en krijg je bekendheid. Onze houding en manier van helpen roepen vragen op. Waarom doen jullie dit? En waarom op deze manier? Dan kun je als christen proberen om antwoord te geven.”

Gevangenen

De gemeente Kores laat zich niet onderbrengen bij een van de bekende kerkelijke denominaties. “Wij proberen slechts kerk van Christus te zijn. We hebben gelukkig zeer goede contacten met anderen.” Naast de gebruikelijke zaken in het werk in de gemeente zoals erediensten, bijbelkringen, gebedssamenkomsten enzovoort noemt Amini vooral het werk onder Iraanse gevangenen. Deze mensen zitten niet gevangen omdat ze crimineel zijn, maar ze zijn het slachtoffer van asielprocedures, met als gevolg het uitzetcentrum, vreemdelingendetentie enzovoort. Vaak zijn ze psychisch beschadigd, boos, depressief, soms zelfs geneigd tot zelfmoord. Er is dan echt opvang nodig en pastorale bijstand. In 2007 en 2008 doopte gemeente Kores ruim negentig mensen in de gevangenis! Amini: “Gelukkig zijn er mensen, die me helpen bij het bezoekwerk. Het omzien naar elkaar is heel belangrijk. Ongeveer tachtig mensen ontvangen geld, voedsel of onderdak via de gemeente.”

Koran

Het lezen van de Bijbel roept veel vragen op bij nieuwe Iraanse christenen. Dit leidt tot gesprekken, niet zelden tot in de nachtelijke uren, volgens de voorganger. Het Nieuwe Testament geeft minder problemen dan het Oude Testament omdat het echt anders en nieuw voor ze is. Het Oude Testament lijkt verwant te zijn aan de koran. Hoe komt dat en hoe zit het precies met de overeenkomsten en de verschillen? “We hebben cd’s met gesproken bijbelstudies en dvd’s over de beginselen van christelijk geloof. Geïnteresseerden krijgen dit materiaal gratis en kunnen het dan thuis verder bestuderen. Door de jaren heen hebben in totaal 250 mensen hieraan deelgenomen.”

Tot slot vraag ik de pastor naar zijn idealen. “Graag zou ik de Iraanse en Afghaanse mensen in hun thuisland bereiken. Vroeger was er veel angst, nu zijn ze opener. Misschien biedt het internet nieuwe mogelijkheden. De Bijbel bevat veel dat raakt aan de Iraanse, Perzische, historie. Namen van personen, landstreken…. Wie weet!”

Teus Eikelboom
Vrijwilliger bij Samen Kerk in Nederland (SKIN) en oud-medewerker van de Gereformeerde Zendingsbond(GZB).

www.skinkerken.nl

Kernwoorden: Migrant, migrantenkerk, Iraanse Kerk, Iran

Labels
Kerk & Samenleving > Eenheid & samenwerking > Migrantenkerken

« Terug naar Home

Archief > 2011 > september