Sla links over

Hoofdinhoud

Kerk voor de buurt: Durf te dromen!

kerk voor de buurtmaandag 08 augustus 2011 17:00

Nogal wat gemeenten gaan meer missionair denken omdat de kerk steeds leger wordt. Dat is misschien een prima ‘aanleiding’ om kerk te willen zijn voor de wijk, maar geen goede ‘reden’.

.
.

Stel dat in een flink dorp van 20.000 inwoners één goedlopende kerk is, met 500 leden. De andere dorpsbewoners zijn geen lid van welke kerk dan ook. De kerkzaal met 450 zitplaatsen zit elke zondag stampvol. Zou deze kerk dan geen kerk voor de buurt willen zijn? Terwijl 19.500 buurtbewoners geen band met een kerk hebben?

De motivatie om kerk te zijn voor je omgeving, is dat je Jezus Christus wilt dienen op de plaats waar je bent. Als dat niet, of niet meteen, resulteert in een toename van het kerkbezoek, is het tóch de moeite waard! En ook als de kerk stampvol zit, is er álle reden om je af te vragen hoe je nog méér handen en voeten kunt geven aan de boodschap van Gods liefde.

Ambassade

Of een kerk goed loopt of niet, is van enorm belang. Maar of die kerk er wil zijn voor de buurt, hangt daar, als het goed is, niet mee samen. Dat hangt af van de visie: wil deze kerk ambassade zijn van Jezus Christus? “Zoals de Vader Mij heeft uitgezonden, zo zend Ik jullie uit,” zegt Hij in Johannes 20:21. In Zijn liefde zoekt God ook nu mensen op. Als christenen mogen wij daarbij fungeren als Zijn handen, Zijn voeten, Zijn ogen, Zijn oren, Zijn mond. Voor iedere kerkelijke gemeente is daarom de belangrijkste vraag: ‘Hoe vertegenwoordigen wij Jezus Christus in onze omgeving? In ons dorp? In onze stadswijk?’

Kerk-zijn voor de buurt is dus niet een nieuw idee, of een aardigheidje voor hobbyisten. Het is in feite waar het in ons hele kerk-zijn om draait. Wat ziet onze omgeving van Jezus Christus? Hoe zijn wij Zijn beelddragers, Zijn ambassadeurs?

Kernwoorden

Drie kernwoorden staan daarbij wat mij betreft centraal:

Verlangen - Soms durf je niet naar iets te verlangen, omdat het zo onbereikbaar lijkt. Je bent bang voor de teleurstelling, dat je niet zult krijgen waar je naar verlangt. Maar juist als het gaat om het kerk-zijn voor de buurt, is ons verlangen van belang. Durf dromen te dromen. ‘Stel je voor zeg, in ons dorp... Als we nou eens zó vol waren van het Evangelie! Stel je voor: elke dag mensen die erbij komen...’ Tijdens een gemeenteavond zou je allemaal kunnen opschrijven wat je droom is van kerk-zijn voor het dorp of voor de wijk.

Geloof - God gebruikte elf mensen, die het bericht over Jezus’ opstanding eerst afdeden als volstrekte flauwekul. Zij werden Zijn ambassadeurs, en hoe! Zou God dan ons niet kunnen gebruiken? Zou God jouw gemeente niet kunnen gebruiken om Jezus te vertegenwoordigen in jouw buurt?

Gebed - Als je graag kerk wilt zijn voor de buurt, en je gaat ervoor bidden om dat meer en meer te mogen worden, opent dat een weg met veel nieuwe perspectieven, prachtige ervaringen en wonderlijke verrassingen. Tegelijk betekent het ook, dat er veel van je gevraagd wordt aan inzet. Wil je iets betekenen voor je omgeving, dan moet die omgeving ook op je kunnen rekenen, niet zomaar even, maar op de lange termijn. De vraag is: ben je beschikbaar?

Houding

Persoonlijk heeft het mij erg geholpen, om de situatie hier en nu te vergelijken met de klassieke situatie van een zendeling in de voorbije eeuwen. Zo iemand trok de rimboe in met maar één verlangen: de liefde van God laten zien, in woord en daad, het goede nieuws van Jezus Christus doorgeven. Als hij (meestal was het een hij) bij een dorp kwam, probeerde hij te ontdekken wie de belangrijkste mensen van het dorp waren. Hij probeerde duidelijk te maken dat hij met goede bedoelingen kwam. Als hij werd geaccepteerd, bouwde hij een hut aan de rand van het dorp, en legde zich erop toe de taal van de mensen te leren. Vervolgens deed hij zijn best, om concrete daden van liefde te tonen: medische zorg, onderwijs, verbetering van de landbouwmethoden. Zo groeiden de contacten, en er groeide vertrouwen. Iedereen die meer wilde weten over de Bijbel, kon bij de zendeling terecht. Zo werden in de éne situatie veel mensen christen. In de andere situatie niet. Er was immers vrijheid: het was aan de mensen zelf om al dan niet die stap te zetten.

Leerpunten klassieke zending:

Als je de houding van een zendeling in een klassieke zendingssituatie voor ogen neemt, kun je daarvan leren op zeker vier punten.

(1) Heb een hechte band met God

De zendeling onderhoudt een intense band met God; zoals een ambassadeur een intense band onderhoudt met de regering in zijn thuisland. Hoe zou hij anders die God kunnen vertegenwoordigen? Ook een gemeente die Jezus Christus wil vertegenwoordigen zal zich moeten toeleggen op het onderhouden van een hechte band met haar Heer. Dat betekent onder meer een intensief gebedsleven, een nauwkeurig en geduldig luisteren naar de Bijbel, en een netwerk van kringen en groepen waarin dat Woord bestudeerd wordt.

(2) Leer taal en cultuur kennen

De zendeling leert de taal en neemt de cultuur voor wat deze is. Hoe kun je anders contact leggen met de mensen? Wat is voor deze mensen belangrijk? Wat zijn hun normen en waarden? Een gemeente die iets wil betekenen voor de buurt, zal zich moeten inleven in wat belangrijk is voor de mensen in het dorp of in de wijk, zonder meteen te oordelen. We zijn niet geroepen om oordelen te vellen, maar om de weg naar God te wijzen vanuit de situatie waarin mensen om ons heen zich bevinden, vanuit hun vragen, noden, zorgen.

(3) Wees oprecht dienstbaar

De zendeling zoekt contact en dient op een integere manier. Zijn eigen leven is de eerste Bijbel die mensen lezen. En dat leven bepaalt of ze bereid zijn ook de echte Bijbel te gaan lezen. Christus zei: “Ik ben in jullie midden als dienaar” (Lucas 22: 27). Zendelingen zijn altijd op een dienstbare manier bezig geweest: door onderwijs en medische zorg, door landbouwprojecten en ontwikkelingshulp. Een gemeente die Hem volgt is een dienende gemeente. Dat kan op vele manieren, in het groot en in het klein. Van hulp aan nieuwe wijkbewoners (welkomstavond, welkomsttasje) tot een klussendienst, van open maaltijden tot een servicepunt voor mensen met problemen.

(4) Vertaal je boodschap

De zendeling vertaalt de christelijke boodschap naar de cultuur, en helpt mensen christen te worden. De zendeling gaat op zoek naar de manier, waarop het Evangelie ‘landt’ in het leven van mensen. Steeds is de vraag: ‘Wat leeft er in deze cultuur? Wat zijn de vragen die mensen bezighouden? Wat heeft de Bijbel daarover te zeggen?’ Zo kan een gemeente die Christus vertegenwoordigt een introductiecursus christelijk geloof aanbieden, een vakantiebijbelclub, introductiekerkdiensten, gesprekskringen voor starters en andere handreikingen voor zoekers.

Een gemeente die ernaar verlangt om op deze manier kerk voor de buurt te zijn, slaat een weg in. Het is een groeiproces, dat vele jaren duurt en steeds weer verrassingen en kansen met zich meebrengt. Ook zullen bepaalde dingen niet lukken of na een poosje hun functie verliezen. Dat is niet erg. God Zelf wijst de weg. Wie de weg wil gaan, zal hem zeker vinden. Het gaat erom dat we naar deze weg gaan verlangen. Dat we ervan gaan dromen. Durf te dromen!

René van Loon
Met dank aan Koos van Noppen (IZB) voor het samenstellen van deze verzameling fragmenten uit het boek Kerk voor de buurt.

Kerk voor de buurt – Zo kun je als kerkelijke gemeente iets betekenen voor je dorp of wijk, Boekencentrum, ISBN: 9789023924494

Overgenomen uit IDEA 3-2010 (nu IDEAZ), magazine van MissieNederland over missionaire gemeenteopbouw. Kijk voor een abonnement op www.missienederland.nl/ideaz.

 

Labels
Kerk naar buiten > Evangelisatie > Visie & beleid

« Terug naar Home